ماه نور ورحمت قدم برداریم
 
 
 
ما آدمیم واین نکته بزرگی است ،اگر خوب بدانیم
 
 
خدا ،مارا در میان تردید وتصمیم قرار داده است تردیدها،
 
 
مارا می سازندوتصمیم ها یادمان میدهند که «خودمان» باشیم
 
 
ماه های معنوی مانند ماه «مبارک رمضان» بهشتی اندکه
 
 
آدمها را چه«خود» وچه «بیخود» در آغوش میگیرد
 
 
کم میبینم که آدمها ازهم طلاق بگیرندودوباره رجوع کنند اما
 
 
رمضان ثابت میکندکه میشود حتی یک عمر جدابود وبازگشت
 
 
وقتهایی میرسند که نمیتوانیم بخشش خدا را باور کنیم؛ 
 
 
بس که بارمان سنگین استو گناه و خطایمان زیاد.
 
 
 این وقتها نمیتوانیم برگردیم. نمیتوانیم گذشته را فراموش کنیم.
 
 
نمیتوانیم بپذیریم که در عالم، چشمی هست که مانند
 آدم ها،
 
 
 اشتباهات را نمیبیند؛ مجالِ پشیمانی میدهد و آنقدر صبور است
 
 
 که بر کنارِ جاده گناه، به امید بازگشت ما،
 
 
 فرشته های امیدوار میگمارد.
 
 
 
 
 
بــاور کنیـــم که خوبیــــــم
 
 
 
ما خوبیم. این را میگویم چون شبهای ماه رمضان،
 
 
هر کدامان هر جا که باشیم،روزه باشیم یا نباشیم،
 
 
باشنیدن نوای«ربنا»،پایمان سست میشودواگرتنها باشیم،
 
 
تا اذان،حتما چشم مان تر میشود.
 
 
معنای تمام اینها«دوست داشتن» است.
 
 
ما خدارا دوست داریم واین مهم ترین راز مشترک همه ماست
 
 
 
 
 
بـبخشیـــم و طلـب بـخشــش کنیـــم
 
 
 
خوش به حالِ کسی که دلهای شکسته پشت سرش را نرم کرده باشد.
 
 
 پوزش ،سخت است وسخت تر از آن بخشیدن است.
 
 
 
بیایید «با هم»، پشت سرمان را نگاه کنیم و همه آدمها را،
 
 
پوزش خواسته ونخواسته ،ببخشیم ... و واقعی ببخشیم.
 
 
بعد که بخشیدیم، از خدا بخواهیم او نیز ماراببخشد
 
 
 واز همه حالتها ، رفتارها وآدمهایی که خدارا نمیخواهند
 
 
 یا به مهر او احترام نمیگذارند، جدایمان کند.
 
 
 دست کم در این یک ماه تا بتوانیم کمی تنها باشیم.
 
 
ما باشیم وخداواهلبیت (ع).